SZKOLNA BIBLIOTECZKA METODYCZNA

Strona główna szkoły Strona głowna biblioteki


W 2001 roku rozpoczęliśmy wydawanie Szkolnej Biblioteczki Metodycznej. Są to zeszyty tematyczne zbudowane z materiałów opracowanych przez nauczycieli naszej szkoły. Wszystkie wydawnictwa dostępne są w bibliotece szkolnej. Dotychczas ukazały się zeszyty:


Zeszyt dwunasty



Zeszyt 12. Jak pracować z dzieckiem nadpobudliwym?

ADHD /z angielskiego Attention Deficit Hyperactivity Disorder/ znaczy dosłownie: zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi. Ocenia się, że problem ten dotyczy od trzech do pięciu procent dzieci. Występuje ono dwa razy częściej u chłopców niż u dziewczynek.

Specjaliści w leczeniu ADHD, tak precyzują rady dla rodziców:

• Musicie uzbroić się w cierpliwość.
• Powinniście być konsekwentni, jasno określać, co dziecku wolno, a czego nie.
• Planujcie dziecku zajęcia i trzymajcie się tego planu.
• Czytając bajki, angażujcie jego uwagę przez zadawanie pytań, pokazywanie obrazków.
• Zachęcajcie dziecko do rysowania, malowania palcami, pędzlem, lepienia z plasteliny, budowania z klocków.
• Słuchajcie z dzieckiem spokojnej muzyki.
• Ograniczcie oglądanie telewizji i zabawę grami komputerowymi.

Najważniejsze rady, jak w domu pomagać dzieciom z zaburzeniami uwagi i zachowania.

1. Pomoc w nauce:

a) pomoc w odrabianiu lekcji i nauce:

• Wyznacz godzinę odrabiania lekcji. Jeśli nie może być to konkretna godzina, to umówcie się na stały sygnał, np. zawsze siadamy do lekcji, gdy mama skończy zmywać po obiedzie.
• Czas odrabiania lekcji powinien być wyznaczony jak najwcześniej po przyjściu dziecka ze szkoły. Wszelkie przyjemności, od których dziecku trudno się oderwać, są przerzucone na czas po odrobieniu lekcji.
• To dorosły pamięta o tym, że zbliża się moment odrabiania lekcji. Można przypomnieć dziecku, że za kilka minut siadamy do lekcji.
• Gdy dziecku jest trudno dotrzymać godziny siadania do lekcji wprowadzamy nagrodę za przyjście o czasie.
• Dopilnujemy „pustego biurka".
• Dorosły przegląda zeszyty i ćwiczenia razem z dzieckiem, ustalają, co jest zadane.
• Zaczynamy od czegoś łatwego, ponieważ jest nam potrzebny sukces.
• Pracujemy etapami, tak długo, jak dziecko potrafi się skoncentrować.
W momencie, gdy przestaje w ogóle pracować, robimy kilkuminutową przerwę.
• Odrabianie lekcji kończymy spakowaniem rzeczy na następny dzień.

b) przygotowanie miejsca nauki i odrabiania lekcji:

• Blat biurka lub stołu musi być pusty – wszelkie niepotrzebne do odrabiania lekcji rzeczy powinny zostać usunięte, ponieważ rozpraszają uwagę dziecka.
• Biurko nie powinno znajdować się zbyt blisko okna, lub okno powinno zostać zasłonięte (zasłoną, żaluzją lub roletą), aby to, co jest za oknem, nie rozpraszało dziecka.
• Ściana, przy której stoi biurko, powinna być biała – bez ozdób, wycinków z gazet, zdjęć, itp.
• Wieczorem światło powinno być skierowane tak, aby nie oświetlało całego pokoju, a tylko miejsce pracy dziecka.
• Zadanie odrabiamy w ciszy – wszelkie sprzęty RTV (radio, telewizor, komputer) muszą być wyłączone.
• Drzwi pokoju powinny być zamknięte – prosimy innych domowników, aby nie przeszkadzali w czasie odrabiania lekcji.

c) pakowanie tornistra:

• Plecak pakujemy wieczorem.
• Razem z dzieckiem bierzemy plan lekcji na następny dzień
• Prosimy, by dziecko pakowało każdy przedmiot po kolei, pokazując nam każdy wkładany do teczki zeszyt czy podręcznik
• Sprawdzamy zawartość piórnika
• Sprawdzamy, czy potrzebne są jakieś nietypowe rzeczy – kostium, przybory na plastykę, pieniądze na wycieczkę, itp.
• Po spakowaniu plecaka dziecko nie może go już samodzielnie otwierać, ani wyjmować żadnych rzeczy.

2. Stworzenie zasad i procedur obowiązujących w domu.

• Jeśli to tylko możliwe, ograniczaj siedzenie przed telewizorem, zwłaszcza wtedy, gdy pokazywane są programy zawierające sceny przemocy. W zasadzie oglądanie telewizji powinno się ograniczać do kilku godzin programów dla dzieci i maksymalnie dwóch filmów wideo tygodniowo. Oglądanie telewizji na półtorej godziny przed pójściem dziecka do łóżka źle wpływa na sen.
• Podstawowe znaczenie ma porozumienie między rodzicami. Dzieci nie powinny słyszeć rodziców kłócących się bądź niezgadzających w kwestiach wychowawczych. Nie ma jednego, najlepszego sposobu wychowywania, a postępowanie zgodnie z sugestiami drugiego rodzica na pewno jest lepsze (nawet, jeśli się z nim nie zgadzasz) niż krytykowanie go w obecności dziecka.
• Proponowane zajęcia domowe to: czytanie dzieciom, rozmawianie z nimi, odpowiadanie na ich pytania, układanie puzzli, wspólne gry. Dla rozwijania kondycji małych mięśni przydatne są też kolorowani, pisanie i rysowanie.
• Dziecko dobrze się czuje, realizując wspólnie z rodzicami rozmaite zadania.
• Podczas zabawy z dzieckiem ograniczaj takie zachowania i rozmowy, które w środowisku szkolnym mogłyby uchodzić za niewłaściwe. To, co waszym zdaniem jest zabawnym mocowaniem się, w szkole może być uznawane za przejaw agresji. Doskonałe są zabawy sportowe.
• Nigdy nie mów w obecności dzieci, że mają one zaburzenia uwagi typu ADHD. W przeciwnym razie nabiorą przekonania, że nie są w stanie zapanować nad swoim zachowaniem.

3. Skuteczne wydawanie poleceń.

• Wydawajcie krótkie, konkretne polecenia. Zamiast: „sprzątnij pokój”, powiedzcie: „pozbieraj klocki”.
• Zadania powinny być na początku łatwe, krótkotrwałe i stopniowo przechodzące w zadania trudniejsze, wymagające dłuższego czasu na wykonanie.
• Należy unikać wszelkiego współzawodnictwa i ponaglania.
• Proponujcie mu zabawy, w których może odnieść sukces.

4. System konsekwencji i nagród.

• Za agresywne zachowania, takie jak kopanie czy bicie innych, należy stosować odsyłanie (do pokoju dziecka na określony czas).
• Staraj się być stanowczy, ale jednocześnie przyjaźnie nastawiony. Jeśli grozisz dziecku karą, spełniaj swoje groźby, ale zastanów się nad tym, co robisz, aby nie stworzyć atmosfery strachu.
• Na jego gniew czy złość nie możesz odpowiadać tym samym. Musisz spokojem rozładowywać napiętą sytuację i nie okazywać dziecku chłodu uczuciowego czy niechęci.
• Chwal dzieci za miły sposób bycia, dobre maniery, wrażliwość, ochotę do niesienia pomocy i wytrwałość. Pochwały uświadamiają dziecku, jakie masz wobec niego oczekiwania.
Wnioski:
1. Dziecko nadpobudliwe nie jest złe, tylko ma trudności w kierowaniu swoim postępowaniem i przystosowaniem się do wymagań rodziny i szkoły.
2. Wychowanie go polega na konsekwentnym systemie wymagań i uprawnień, w atmosferze bezpieczeństwa i miłości.
3. Konieczność stałej kontroli regulującej zachowanie dziecka nadpobudliwego musi być połączona ze stopniowym wdrażaniem go do samodzielności i samokontroli.
4. Dziecko nadpobudliwe wymaga szczególnej pomocy i kontroli w sytuacjach dla niego nowych i trudnych ( np. kłopoty w nauce ).

Opracowano na podstawie:
1. Bobula Stanisław: Tworzenie programów terapeutycznych dla dzieci i młodzieży z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej – ADHD. Warsztaty.
2. Sylwia Rimm: Mądre wychowanie. Jak wychować szczęśliwe dziecko, które bez trudu poradzi sobie w szkole i w życiu. Poznań 1999
3. Strona internetowa: http://adhd.org.pl/portal2/index.php

Więcej na temat ADHD – książki znajdujące się w bibliotece szkolnej:

Iwona Górka: Mały nieszczęśliwy człowiek z ADHD

Terapeutyczna opowieść wprowadza nas w świat przeżyć i doznań dziecka z nadpobudliwością psychoruchową, a właściwie z jedną z jej postaci - zespołem ADHD.
Opowiada historię nastoletniego chłopca z ADHD z jego punktu widzenia. Pokazuje proste sposoby na radzenie sobie z dzieckiem z ADHD i w bardzo poetycki sposób pokazuje tworzenie zasad i ich przestrzeganie.

Fintan J. O. Regan: ADHD

Poradnik dla rodziców i nauczycieli. Głównym zadaniem książki jest przekazanie najnowszej wiedzy oraz pokazanie różnych sposobów na aktywną pomoc dzieciom i młodym osobom dorosłym.

Fintan J. O. Regan: Jak pracować z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych?

Poradnik, omawiający najczęściej spotykane specjalne potrzeby edukacyjne w środowisku szkolnym. Główna część książki składa się z opisu 15 najważniejszych rodzajów zaburzeń, przedstawiając ich cechy, skuteczne metody pracy oraz pomocne źródła.
Pozostała część książki dotyczy różnych metod pomocy dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych, a także dodatkowe informacje o mniej popularnych rodzajach zaburzeń.

Bożena Tomaszek: Jak pracować z dzieckiem nadpobudliwym w szkole i w domu? Scenariusze zajęć z dziećmi nadpobudliwymi ruchowo.

Nadpobudliwość psychoruchowa dzieci jest częstą przyczyną niepowodzeń szkolnych i niedostosowania społecznego. Ta grupa uczniów wymaga od nauczycieli nie tylko większej cierpliwości, wkładu pracy, ale także specyficznych i konsekwentnych działań w celu osiągnięcia pozytywnych rezultatów.
Autorka, oprócz wstępnej części teoretycznej, opracowała program pracy z dzieckiem nadpobudliwym, dołączając scenariusze zajęć możliwych do realizacji nie tylko przez psychologów, ale także przez nauczycieli i rodziców.

 
Copyright 2010 SBM - All Rights Reserved.
Designed by Web2feel.com | Bloggerized by Lasantha - Premiumbloggertemplates.com | Affordable HTML Templates from Herotemplates.com.